วันที่ 3 ธันวา ขอโดดโรงเรียนได้มั้ย ?
งานนี้มีทั้งพี่ก้อง พี่ใบพัด ดีเจปาล์ม พี่บิ๊กบูนมาถึงที่เชียวนา
กะจะหอบหนังสือไปให้พี่ๆเค้าเซ็นให้ซะหน่อย
ปีที่แล้วก็ไป  แบบว่าประทับใจมากกกก
เชียงใหม่บรรยากาศดี คนก็น้อย ไม่พลุกพล่านเหมือนงานหนังสือที่กทม.
จึงทำให้เรามีโอกาสได้คุยกับนักเขียนในดวงใจได้นานโข

อยากไปอีกอ่าาา
รอบนี้คงต้องไปคนเดียวเเล้วแหละ
คงไม่มีใครโดดเรียนไปกับเราหรอกมั้ง


(สงสัยคงอยู่เชียงใหม่ยาวจนถึงวันที่ 17 แน่เลย ถ้าไม่ติดขัดอะไรนะ)

       


ช่วงนี้กำลังคลั่งไคล้วง RIP SLYME อย่างแรง
รู้จักวงนี้จากเพลง BUSHMAN　ซึ่งเป็นเพลง Character Theme ของเจ้า KON ในเรื่อง BLEACH
อาจจะไม่มีใครรู้ว่าแนวดนตรีที่เราชอบคือแนว Hiphop (เน้นไปทางญี่ปุ่นหรืออเมริกัน)
แอบอึ้งมั้ย ? บุคลิกเราไม่ให้เลยใช่ป่ะ 55

นักร้องเเนว Hiphop ที่ชื่นชอบก็เช่น

•  AKON
•  EMINEM
•  50 CENT
•  AZU
•  KREVA
•　SEAMO
•　FUNKY MONKEY BABYS
•  LEAD (แต่เดี่ยวนี้เปลี่ยนแนวไปเยอะ ฮืออ)
•  RIP SLYME
•  ORANGE RANGE (วงนี้ก็หลากหลายแนวเหลือเกิน แต่ก็ชอบหมด)
•　GReeeeN  (มีหลายแนวเช่นกัน)

จริงๆเราฟังได้ทุกแนวนะ
ไม่ว่าจะเป็นป็อบ ร็อค แจ๊ส แร็พ คลาสสิค
แต่ส่วนใหญ่ที่ฟังจะเป็นป็อบผสมแร็พหน่อยๆ
ซึ่งเพลงญี่ปุ่นก็มักจะเป็นอย่างนั้น
บางทีก็ผสมแม่งทุกแนวเลย
แยก Genre ได้ยากยิ่ง สร้างความปวดหัวให้แก่ผู้ฟัง
ประมาณว่า " ตกลงกูฟังเพลงแนวไหนเนี่ย? "

แต่เราก็ขอเหมารวมว่าเป็น J - POP　ละกัน ง่ายดี 55

ตอนนี้เครียดมาก
เพื่อนหลายๆคนก็มีที่เรียนกันหมดเเล้ว

มีนก็ได้นิเทศศิลป์ ลาดกระบัง
ไอ้ปอนด์ก็คงติดนิเทศศิลป์ ศิลปากรชัวร์ๆ
ไอ้บุ๊คก็งานดี คงติดเหมือนกัน
ส่วนเก๋ก็น่าจะติด เพราะดูมั่นใจมาก
พี่เพชรก็เก่ง  คงไม่พลาดหรอก

ไอ้เราก็ได้แต่ยิ้มทั้งน้ำตา

ดีใจที่เพื่อนติด
แต่เสียใจที่เราไม่ติด


ตอนนี้ความหวังสุดท้ายตกอยู่ที่โควตามช.
ถ้าไม่ติดอีกล่ะก็ . . .



จะหนีไปเรียนเอกชนเเล้ว

ช่วงนี้ต้องใช้เวลาอยู่กับคนอื่นให้มากๆ
เพราะอยู่คนเดียวเมื่อไรชอบฟุ้งซ่าน
เเล้วพาลจะร้องไห้ตลอดเวลา


.   .   .


วันนี้มีโอกาสได้คุยกับเพื่อนเก่าๆสมัยม.ต้น
รู้สึกดีจัง ไม่ได้คุยกันแบบนี้มานานมากเเล้ว
รักเพื่อนตอนม.ต้นมาก
เราสามารถเปิดใจคุยกันได้ทุกเรื่อง
ไม่แบ่งแยกว่าใครจะเก่งหรือไม่เก่ง
ไม่แบ่งแยกว่าจะเป็นเพศหญิงหรือเพศชาย
ทุกคนคุย ทุกคนยิ้ม ทุกคนหัวเราะ
รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก . . .


พอมาอยู่ม.ปลายเราเหงามาก
มีเพื่อนเยอะก็จริง
แต่รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวมาตลอด


. . .

พี่หยกเคยบอกว่าชีวิตม.ปลายเป็นช่วงที่มีความสุขที่สุด
ทำไมหนูไม่เป็นอย่างนั้นบ้างน้า

ช่วงที่อึดอัดใจมากๆ ก็มีพี่หยกนี่แหละที่ช่วยทำให้เรารู้สึกดีขึ้น
เพราะปัญหาต่างๆนานา คุยให้ใครฟังไม่ค่อยจะได้
บางทีทัศนคติมันไม่ค่อยจะตรงกัน (เ้ค้าไม่เข้าใจปัญหาของเรา)
มันก็ยิ่งทำให้เราหงุดหงิดมากกว่าเดิม  (เค้าไม่มาเจอแบบเราเค้าไม่รู้หรอก)
นี่คือเหตุผลที่ไม่ค่อยจะปรึกษาใครเท่าไหร่

ก่อนสอบเดค เครียดมาก นอนไม่หลับ
ส่งข้อความไปให้พี่หยกประมาณตี 2
แป๊บเดียวพี่แกส่งกลับมา ไอ้เราก็นึกว่าหลับไปแล้ว
คำพูดของพี่หยกช่วยเราได้เยอะมากเลย
ไม่งั้นคืนนั้นเราคงไม่ได้นอนเพราะอาการเครียดของเรานี่แหละ

อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดพี่หยกเเล้ว
ดีใจที่ได้เจอรุ่นพี่ดีๆแบบนี้
เราสนิทกับพี่หยกมากว่าพี่ชายแท้ๆของเราซะอีก
มีอะไรก็ระบายให้ฟังหมด โคตรรักเลย (รักแบบพี่ๆน้องๆนะ)

แต่ตอนนี้ก็ไม่ค่อยได้คุยกันเเล้วล่ะ
ตั้งแต่พี่เค้าเข้ามหาลัยไป คือเราก็เกรงใจ ไม่กล้าไปรบกวนด้วย
ตอนนี้ก็เลยอัดอั้นตันใจมาก ไร้ที่ระบาย



หมอแอบเตือนๆว่าจะเป็นโรคที่มันไม่ค่อยดีนัก
(เกี่ยวกับหัวใจและประสาท)


จันทร์นี้กะไปบริจาคโลงศพ แล้วก็อุทิศส่วนกุศลให้เจ้ากรรมนายเวรซะหน่อย
เผื่ออะไรๆมันจะได้ดีขึ้น

ยินดีด้วยนะปอนด์
คะแนนเยอะแบบนี้
ไม่ต้องดูผลก็รู้เลยว่าติด


ยินดีด้วยที่ทำตามความฝันของตัวเองได้สำเร็จ


ถึงแม้ว่าความฝันของเราจะเหมือนกัน
แต่ทางเดินของเราอาจจะต่างกัน


ไม่ว่าจะเดินทางไหน ก็ถึงจุดหมายปลายทางได้เหมือนกัน
ขอเพียงอย่าท้อและถอยออกมาซะก่อน


ฝากเรียนที่นั่นเผื่อด้วยนะ
มีอะไรก็เล่าให้กันฟังบ้าง



รัก


.

.

.



"  มัณฑนศิลป์ ศิลปากร "